Terapia Punktów Spustowych

Terapia punktów spustowych jest techniką, która wykorzystuje różne formy ucisku i ruch
w różnych kierunkach we wrażliwych miejscach w tkance mięśniowej. Celem terapii jest uwolnienie się od bólu i poprawa zaburzonych wzorców ruchowych. Terapia punktów spustowych jest nazywana też MPPS- terapią mięśniowo- powięziową punktów spustowych.

Mianem puntków spustowych określa się wrażliwe miejsca w mięśniu o wzmożonym napięciu, które są bolesne pod wpływem ucisku, powodujące promieniujący ból oraz inne objawy  w obszarach ciała odległych od miejsca drażnienia (np. drętwienie ręki lub innej kończyny). Niewielki nacisk pulsacyjny na ten punkt powoduje nasilanie się bólu.

MPPS to nadwrażliwe punkty mięśnia szkieletowego, które są związane z nadmiernie czułym, wyczuwalnym palpacyjnie guzkiem w obrębie brzuśca mięśnia.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko powstania punktów spustowych są  zaburzenia krążenia, dysfunkcje metaboliczne, zaburzenia układu hormonalnego, częste stany zapalne, skrócenie kończyny dolnej lub górnej, nieprawidłowa postawa ciała, urazy i  mikrourazy. Zbyt mała aktywność fizyczna lub jej brak, siedzący tryb życia, unieruchomienie. Na rozwój punktów spustowych ma również wpływ niedobór witaminy B12, kwasu foliowego, witaminy C, żelaza.

PS dzielą się na:
– aktywne
– pasywne (uśpione)
– centralne – w środku mięśnia, najgrubsze miejsce brzuśca
– obwodowe – okolice przyczepów mięśnia
– satelitarne – w mięśniu sąsiadującym dające objawy w innym miejscu

Aktywne punkty spustowe wywołują ból miejscowy, rzutowy, parestezje oraz zaburzają sen. Są bardzo wrażliwe, dlatego często próba napięcia mięśnia powoduje bol. Charakteryzują się osłabieniem siły i skróceniem długości, co uniemożliwia pełne rozciągnięcie mięśnia, a także zwężenie naczyń krwionośnych, z czasem pogłębiając dysfunkcję.

Pasywne punkty spustowe nie wywołują bólu, lecz osłabienie i ograniczenie ruchowe. Nieaktywne punkty spustowe mogą także ulec uaktywnieniu poprzez nadmierne rozciągnięcie mięśnia, unieruchomienie, przemęczenie lub przeciążenie.

Zarówno aktywne jak i pasywne MPTP w każdym przypadku wywołują odcinkowe zaburzenia czynności narządu ruchu

Zjawiskiem wartym uwagi jest miejscowa bolesność punktowa. Tego rodzaju punkty lokalizują się w pobliżu objętych dysfunkcją stawów. Znajdują się one w głębokich warstwach mięśni, a ich wielkość nie przekracza 1 cm. Reagują na ucisk ostrym, kłującym bólem. Bolesność punktowa pojawia się niemal od samego początku dysfunkcji, również w jej bezobjawowym okresie. Takie punkty mają wówczas istotną wartość diagnostyczną, gdyż ich przykręgosłupowa obecność świadczy zazwyczaj o przeciążeniu znajdujących się na tym poziomie stawów międzywyrostkowych.

W zdrowym mięśniu nie znajdziemy TP (tigger point)!

 

Piśmiennictwo:

Janusz Nowotny,  Podstawy Fizjoterapii cz.1
Karel Lewit, Terapia manualna w rehabilitacji chorób narządu ruchu.
Adam Zborowski, Masaż klasyczny

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *